1- بچه تر از این ها که بودیم از چیز های بزرگتری می ترساندنمان. بزرگتر از بی کاری و اخراج و سربازی و اینها. از دوست های ناشناس پدر که می آمدند، ببرند برایمان آدامس بخرند و بعد کلیه مان را در می آوردند. و از همان بچگی در ذهنم شکل گرفته بود که عجب جای خطرناک و بی صاحابی زندگی می کنم. هم از پلیس می ترساندنم و هم از دزد. هم از مردهای غریبه و هم پسرهای بزرگتر فامیل. جای کلیه را که فهمیدم ترسم بیشتر شد. توی نرم ترین جای شکم! همانجایی که شوهر عمه ای برای شوخی قلقلکش که می داد ناله ام هوا می رفت. همانجایی که شرطی ام کرده بود هر دستی سمت شکمم بیاید می خواهد انگشت استخوانی اش را ناغافل فرو کند توی قلوه گاه پسرانه ام. کلیه همیشه برایم چیزی ناموسی بود که دستی، چاقویی، غریبه ای چیزی می خواست فرو برود تویش و لابد دردش باید ازقلقلک هم بیشتر باشد و چون کلیه ات را بیرون می آورند و دیگر نداریش، پس لابد همینطوری دردش می ماند و نمی رود! وقتی پدر سیخ های فلزی سیاه را توی سطح لغزنده کلیه گوسفند مذبوح فرو می کرد، لرزشی واضح در تمام تنم جریان داشت که بعد فقط مور موری رو سطح پوست از آن باقی ماند.