سجل
صندوق خانه
پستوخانه
دیباچه
نگاره های پیشین
در تنگ دل
احیای کبوترخانه، رویکردی به پایداری در منظر شهری
ماه هاشمی
گاهی آدم ها را از روی دست کتاب ها می نویسند
خاکروبه ی شعر
به آرش خارابی
این برف را سر باز ایستادن نیست
این دهان بستی دهانی باز کن
جانسوز از توللی
باران تابستانه غمگینی آب ها است
برای یک سالگی اگر
خرداد از تو ام
جدایی تو از دیگران
شعری قدیمی
خلوت خلیفه اللهی!
فی المجلس!
جهانی سازی/ خوانشی تطبیقی بین الگوهای اقتصادی و معماری
جایی نرو، تا اطلاع ثانوی
حالا شبیه خودم هستم.
همه چیز تمام شد عزیزم را شروع کردن
برای سه بوسه ی دی ماه
در کافه های دور...
بود آیا که در میکده ها بگشایند
از دفتر فراموشی 1
دیازپام
ماه پنجره اتاقم
برای میریان عزیز، از پنجره خانه ی پدری
وقتی برای مستی ِ است ها
درباره گرما 2
درباره ی گرما 1
شیراز؛ پر از خیابان های خالی
از ندانی ها
هدیه ای برای خودم
مرا دوباره بخواه
پاییزی دیگر بی حضور تو از راه می رسد
بت های ذهنی و خاطره ازلی
همه نگاره ها
پس مانده ها
دی ۱۳۹۵
آذر ۱۳۹۲
مرداد ۱۳۹۲
فروردین ۱۳۹۲
دی ۱۳۹۱
آبان ۱۳۹۱
مرداد ۱۳۹۱
خرداد ۱۳۹۱
اردیبهشت ۱۳۹۱
بهمن ۱۳۹۰
دی ۱۳۹۰
آذر ۱۳۹۰
آبان ۱۳۹۰
مهر ۱۳۹۰
شهریور ۱۳۹۰
مرداد ۱۳۹۰
تیر ۱۳۹۰
خرداد ۱۳۹۰
اردیبهشت ۱۳۹۰
فروردین ۱۳۹۰
اسفند ۱۳۸۹
بهمن ۱۳۸۹
دی ۱۳۸۹
آذر ۱۳۸۹
آبان ۱۳۸۹
مهر ۱۳۸۹
شهریور ۱۳۸۹
مرداد ۱۳۸۹
خرداد ۱۳۸۹
اردیبهشت ۱۳۸۹
فروردین ۱۳۸۹
اسفند ۱۳۸۸
بهمن ۱۳۸۸
دی ۱۳۸۸
آذر ۱۳۸۸
آبان ۱۳۸۸
آرشيو
هشتی
معمارانه ها
عکس
شعر
داستان
نقد و مقاله
دیگرانه ها
خلوت
رگه هایم
طرح
دیگرانه ها
کلاه کلمنتیس
نقشه آنا شکراللهی
من از معماری متنفرم؟
بعضی از ما(مهدی مرادی)
سید هابیل موسوی
دل زنده ها(موسیقی خوب)
خیس در سکانس صفر
پاره های من
پگاه احمدی
هر جایی-هادی بیگی عزیز
شمس لنگرودی
شهاب مقریبن
فرهنگ روات زاده(داستان کوچک)
چاقوکشی-بهمن ساکی
هوش های چندگانه مهدی مرادی
مرتضا بیاره(روزهای نوشتن)
مهدی ربی
دوئل تر !
هرمز علیپور
گفتی که:
_باد مرده است!
از جای برنکنده یکی سقف رازپوش
بر آسیاب خون
نشکسته در به قلعه ی بی داد
بر خاک نفکنیده یکی کاخ
باژگون
مرده است باد!
گفتی :
_ بر تیزه های کوه
با پیکرش، فرو شده در خون
افسرده است باد!
□
تو بارها و بارها
به زنده گی ت
شرم ساری
از مردگان کشیده ای
این را من
همچون تبی
_درست
همچون تبی که خون به رگم خشک می کند احساس کرده ام.
وقتی که بی امید و پریشان
گفتی :
_مرده است باد!
بر تیزه های کوه
با پیکر کشیده به خونش
افسرده است باد!_
آنان که سهم هواشان را
با دوستاق بان معاوضه کردند
در دخمه های تسمه و زردآب
گفتند در جواب تو، با کبر دردشان
_ زنده است باد!
تازنده است باد!
توفان آخرین را
در کارگاه فکرت رعد اندیش ترسیم می کند
کبر کثیف کوه غلط را
بر خاک افکنیدن
تعلیم می کند.
□
آنان
ایمان شان
ملاطی
از خون و پاره سنگ و عقاب است
گفتند:
باد زنده است!
بیدار کار خویش
هشیار کار خویش
گفتی:
نه! مرده
باد!
زخمی عظیم مهلک
از کوه خورده
باد!
تو بارها و بارها
با زنده گی ت
شرم ساری
از مردگان کشیده ای
این را من
همچون تبی که خون به رگم خشک می کند
احساس کرده ام
8 بهمن 1353